Η Κλεμμένη Δέκατη Τρίτη Ώρα

+

Η δυνατή βροχή είχε κοπάσει, μα μια επίμονη ψιλή βροχή συνέχιζε να πέφτει στα στενά της παλιάς συνοικίας. Στις άκρες του δρόμου, τα λιμνάζοντα νερά καθρέφτιζαν αντεστραμμένες τις φωτισμένες προσόψεις των κτιρίων, ενώ μια λεπτή, απόκοσμη ομίχλη τύλιγε τις στέγες. Το Μουσείο Ωρολογοποιίας δέσποζε στο βάθος της πλατείας. Η σκοτεινή του πέτρα γυάλιζε από την υγρασία και τα ψηλά, φωτισμένα του παράθυρα έστεκαν εκεί σαν άγρυπνα μάτια. Κάτω από τα μαρμάρινα γείσα, το νερό έσταζε με ρυθμό αργό, μετρημένο.

Ο Μίστερ Κλοκ ήταν από τους ελάχιστους εκλεκτούς καλεσμένους της αποψινής νυχτερινής παρουσίασης. Δεν ήταν ωρολογοποιός, αν και πολλοί τον περνούσαν για έναν. Ήταν ανεξάρτητος ερευνητής, γνωστός για υποθέσεις στις οποίες μια ασήμαντη χρονική απόκλιση, ένας επαναλαμβανόμενος ήχος ή μια λεπτομέρεια που όλοι οι άλλοι προσπερνούσαν αποδεικνυόταν καθοριστική. Το πάθος του για τους παλιούς μηχανισμούς έκανε αδύνατο να αρνηθεί την πρόσκληση. Πριν καν παραδώσει το πανωφόρι του, το βλέμμα του καρφώθηκε στο ψηφιακό ρολόι που φαινόταν στο βάθος. Ύστερα άνοιξε την παλάμη του και κοίταξε το παλιό, κουρδιστό Roskopf που είχε κληρονομήσει από τον παππού του. Η ένδειξη στον κεντρικό πίνακα του μουσείου βρισκόταν ακριβώς πέντε λεπτά μπροστά από τη σωστή ώρα. Σε οποιοδήποτε άλλο κτίριο ίσως να το προσπερνούσε. Σε έναν ναό όμως αφιερωμένο στην ακρίβεια του χρόνου, η απόκλιση αυτή του φάνηκε τουλάχιστον παράταιρη.

Ο διευθυντής του μουσείου, Άρης Βαλής, τον περίμενε κάτω από την επιβλητική καμάρα της εισόδου. Υποδεχόταν τους καλεσμένους έναν προς έναν και, κάθε φορά που αντάλλασσε μια χειραψία, τραβούσε ασυναίσθητα προς τα κάτω το δεξιό του μανίκι. Πλάι του στεκόταν ο φύλακας Πέτρος Κορδάτος, υπεύθυνος για το σύστημα ασφαλείας της βραδιάς. Λίγο πιο πέρα, ο συλλέκτης Μάξιμος Δέλτος ίσιωνε με εμμονή τον κόμπο της γραβάτας του· ήταν γνωστό ότι στο παρελθόν είχε προσφέρει σημαντικό ποσό για να αποκτήσει το Ρολόι της Δέκατης Τρίτης Ώρας, χωρίς επιτυχία. Η δημοσιογράφος Νεφέλη Ράλλη έπαιζε νευρικά με τη λεπτή αλυσίδα στον λαιμό της. Τις τελευταίες εβδομάδες ερευνούσε τις υπερβάσεις κόστους της πρόσφατης ανακαίνισης του μουσείου, γεγονός που έκανε τον Βαλή εμφανώς πιο τυπικό μαζί της. Μόλις πέρασε το κατώφλι και ο τελευταίος προσκεκλημένος, οι βαριές, δρύινες πόρτες έκλεισαν ερμητικά, πνίγοντας σχεδόν ολοκληρωτικά τον θόρυβο της βροχερής πόλης.

Ένας ψηλοτάβανος προθάλαμος οδηγούσε στην κεντρική αίθουσα. Το αψεγάδιαστο μαρμάρινο δάπεδο αντανακλούσε το φως από τις απλίκες των τοίχων, ενώ, μέσα στις ξύλινες προθήκες, μπρούτζινα εκκρεμή διαφορετικού ύψους ταλαντεύονταν με τέτοια αρμονία, λες και ανέπνεαν. Ο αέρας ήταν ποτισμένος με τη μυρωδιά λιωμένου κεριού, παλαιωμένου ξύλου και λαδιού μηχανής. Από τις διπλανές αίθουσες ξεπηδούσε ένας βαθύς, ασύγχρονος χτύπος: δεκάδες ρολόγια που μετρούσαν την ίδια νύχτα, το καθένα με τη δική του, σιωπηλή υπομονή.

Ο Μίστερ Κλοκ κοντοστάθηκε μπροστά σε κάθε βιτρίνα. Το εκπαιδευμένο του μάτι ψηλαφούσε τις ανεπαίσθητες ατέλειες των καντράν, ενώ αφουγκραζόταν τον ήχο των γραναζιών πίσω από τα κρύσταλλα σαν τους ψιθύρους μιας ξεχασμένης γλώσσας. Στο κέντρο της αίθουσας, τοποθετημένο πάνω σε βαθύ, σκοτεινό βελούδο και προστατευμένο από βαρύ γυαλί, έλαμπε το Ρολόι της Δέκατης Τρίτης Ώρας. Σύμφωνα με το σύγχρονο σύστημα ασφαλείας, η επάνω πρόσβαση της βιτρίνας άνοιγε αποκλειστικά με την ταυτόχρονη χρήση δύο διαφορετικών καρτών: του Κορδάτου και της συντηρήτριας Λυδίας Αργυρού. Η Λυδία, ωστόσο, που είχε αναλάβει την παρουσίαση του σπάνιου εκθέματος, αγνοούνταν.

Ο Κορδάτος στεκόταν φρουρός δίπλα στην πόρτα του δωματίου ασφαλείας. Το βλέμμα του περιπλανιόταν νευρικά ανάμεσα στην πολύτιμη βιτρίνα και την άδεια είσοδο. Κάθε τόσο, άγγιζε τον ασύρματο στον ώμο του, καλώντας χαμηλόφωνα τη Λυδία. Καμία απάντηση. Ο Βαλής, από την πλευρά του, μοίραζε χαμόγελα στους παρευρισκόμενους, μα ήταν ένα χαμόγελο παγωμένο, μηχανικό. Οι συζητήσεις σταδιακά έσβησαν, ώσπου το μόνο που ακουγόταν ήταν η αέναη κίνηση των δεικτών, το γύρισμα των τροχών και το νερό που κελάρυζε στις υδρορροές έξω από τα παράθυρα.

Τη στιγμή ακριβώς που ο κεντρικός πίνακας έδειξε 21:13:00, τα πάντα βυθίστηκαν στο σκοτάδι. Μέσα στην απόλυτη σιγή ακούστηκε ξαφνικά ο οξύς κρότος γυαλιού που θρυμματιζόταν και, αμέσως μετά, η ψυχρή μεταλλική κίνηση κάποιου άγνωστου μηχανισμού. Ο Μίστερ Κλοκ έμεινε ακίνητος στο πηχτό σκοτάδι, καταγράφοντας με ακρίβεια στη μνήμη του τη θέση κάθε ανθρώπου και την προέλευση κάθε ήχου. Κανείς δεν τόλμησε να αρθρώσει λέξη.

Δεκατρία δευτερόλεπτα αργότερα, τα φώτα άναψαν ξανά. Ένα μεγάλο τμήμα του γυαλιού της βιτρίνας είχε θρυμματιστεί και μικρά κομμάτια κρυστάλλου ήταν σκορπισμένα πάνω στο βελούδο και στο μαρμάρινο δάπεδο. Το στήριγμα του Ρολογιού της Δέκατης Τρίτης Ώρας ήταν άδειο, ενώ η ηλεκτρονική κλειδαριά της βιτρίνας παρέμενε ενεργοποιημένη. Η εικόνα έμοιαζε να αφήνει ελάχιστα περιθώρια αμφιβολίας: κάποιος είχε εκμεταλλευτεί τα δεκατρία δευτερόλεπτα του σκοταδιού για να σπάσει το γυαλί και να αρπάξει το έκθεμα. Ο Μίστερ Κλοκ, όμως, θυμήθηκε κάτι που δεν ταίριαζε με αυτή την εικόνα. Στο σκοτάδι είχε ακούσει το γυαλί και τη μεταλλική κίνηση, αλλά όχι βιαστικά βήματα προς ή από τη βιτρίνα.

Ο Κορδάτος ενεργοποίησε αμέσως τον εφεδρικό συναγερμό. Το σήμα προς την αστυνομία έφυγε από ανεξάρτητη γραμμή και οι εξωτερικές πόρτες παρέμειναν σφαλισμένες, ώστε κανείς να μην αποχωρήσει. Μέχρι να φτάσει η πρώτη περίπολος, ο Κορδάτος ζήτησε από τους υπόλοιπους καλεσμένους να παραμείνουν στην κεντρική αίθουσα και να μη μετακινηθούν χωρίς συνοδεία. Ο Βαλής ζήτησε να αποφευχθεί ο πανικός· ο Δέλτος αντέδρασε ότι μια τέτοια κλοπή απαιτούσε άνθρωπο με εσωτερική γνώση, ενώ η Ράλλη σημείωσε σιωπηλά τη φράση στο μπλοκάκι της.

Η ξαφνική διακοπή ρεύματος είχε ταυτόχρονα αποσυγχρονίσει το σύστημα της πόρτας ασφαλείας. Πάνω στη μικρή ψηφιακή της οθόνη αναβόσβηνε ρυθμικά μία μόνο φράση:

«ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΩΡΑ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑΣ - ΩΩ:ΛΛ:ΔΔ»

Έξι κενές θέσεις ψηφίων πάλλονταν στην οθόνη σαν μικροί, φωτεινοί χτύποι καρδιάς. Γύρω τους, τα ρολόγια συνέχιζαν τον σκοπό τους —άλλα βιαστικά, άλλα κουρασμένα— σκεπάζοντας τα σαστισμένα μουρμουρητά των καλεσμένων. Ο Μίστερ Κλοκ έκανε ένα βήμα προς την κλειδωμένη πόρτα και άνοιξε ξανά την παλάμη του, αποκαλύπτοντας το Roskopf. Πάνω στο κυρτό του κρύσταλλο καθρεφτίστηκε η ψυχρή λάμψη της οθόνης, την ώρα που ο δείκτης των δευτερολέπτων του, αγέρωχος και ατάραχος, συνέχιζε την αλάνθαστη πορεία του.