Το Μυστικό της Γαλάζιας Λιμνοθάλασσας

+

Το πλοίο δεν είχε ακόμη δέσει καλά, όταν μια δυνατή ριπή αέρα άρπαξε το καπέλο σου και το έστειλε πάνω σε ένα καφάσι με πορτοκάλια.

«Καλωσόρισες στην Αλκυόνη!» φώναξε ένας ναύτης γελώντας. «Εδώ ο άνεμος συστήνεται πριν από τους κατοίκους.»

Είχες έρθει στην Αλκυόνη για να περάσεις λίγες ήσυχες μέρες διακοπών. Το μόνο που είχες προγραμματίσει ήταν να αφήσεις τη βαλίτσα σου στο ξενοδοχείο και να γνωρίσεις με την ησυχία σου το νησί.

Τουλάχιστον, αυτό ήταν το σχέδιο.

Κατέβηκες στην προκυμαία. Πολύχρωμα σπίτια, ψαρόβαρκες και ξύλινες αποβάθρες απλώνονταν ανάμεσα σε δύο χαμηλούς λόφους. Στα αριστερά υψωνόταν ο πέτρινος φάρος και στα δεξιά ξεχώριζε ένα μικρό ξενοδοχείο με γαλάζια παντζούρια. Πάνω από την είσοδό του, μια ξύλινη ταμπέλα έγραφε «ΤΟ ΚΥΜΑ».

Στην άκρη του λιμανιού, μια μεγάλη πινακίδα έγραφε:

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΑΛΚΥΟΝΗ – ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΧΑΡΤΩΝ

Κάτω από τις λέξεις υπήρχε ζωγραφισμένη μια πυξίδα. Ένα μόνο από τα βέλη της ήταν βαμμένο γαλάζιο.

Πριν προλάβεις να την παρατηρήσεις περισσότερο, ένα κορίτσι με κίτρινο σακίδιο έτρεξε προς το μέρος σου κρατώντας το καπέλο.

«Νομίζω ότι αυτό προσπάθησε να δραπετεύσει», είπε χαμογελώντας. «Είμαι η Μυρτώ. Ο πατέρας μου έχει το βιβλιοπωλείο απέναντι από τον φάρο.»

Την ευχαρίστησες και κοίταξες προς το ξενοδοχείο.

«Μένεις στο Κύμα;» ρώτησε. «Έρχομαι προς τα εκεί. Θα σου δείξω τον δρόμο.»

Περπατήσατε κατά μήκος της προκυμαίας, ανάμεσα σε ψαράδες που μάζευαν τα δίχτυα τους και ταξιδιώτες που κατέβαιναν από το πλοίο. Λίγα λεπτά αργότερα μπήκατε στο μικρό ξενοδοχείο.

Αφού πήρες το κλειδί του δωματίου σου, ακούμπησες τη βαλίτσα δίπλα στη σκάλα. Καθώς την έσπρωχνες προς τον τοίχο, ένα χαλαρό ξύλινο σοβατεπί μετακινήθηκε και κάτι γαλάζιο γλίστρησε στο πάτωμα.

Ένας φάκελος.

Η Μυρτώ έσκυψε δίπλα σου. «Αυτό πρέπει να ήταν κρυμμένο εκεί για χρόνια.»

Ο φάκελος δεν είχε όνομα ούτε γραμματόσημο. Μόνο μια κέρινη σφραγίδα, πάνω στην οποία ήταν χαραγμένο ένα μικρό κοχύλι.

Τον άνοιξες.

Μέσα υπήρχαν ένα παλιό μεταλλικό κλειδί και ένα κιτρινισμένο σημείωμα:

Ο χάρτης της Γαλάζιας Λιμνοθάλασσας δεν χάθηκε.
Χωρίστηκε σε δέκα κομμάτια, ώστε να μη φτάσει ποτέ σε απρόσεκτα χέρια.
Το πρώτο κομμάτι βρίσκεται εκεί όπου το λιμάνι κρατά τα φώτα του.
Μέτρησε μόνο τα φωτισμένα παράθυρα που χωρίζονται στα τέσσερα.

Λ. Α.

Η Μυρτώ κοίταξε τα δύο αρχικά.

«Λέανδρος Αλκυονίδης.»

Το όνομα δεν σου έλεγε τίποτα.

«Ήταν ο πιο γνωστός χαρτογράφος της Αλκυόνης», συνέχισε. «Οι παλιοί μιλούσαν για μια μικρή λιμνοθάλασσα κρυμμένη κάπου στη δυτική πλευρά του νησιού. Με τα χρόνια, όμως, η ακριβής θέση της ξεχάστηκε και οι περισσότεροι άρχισαν να πιστεύουν πως δεν υπήρξε ποτέ. Λένε πως ο Λέανδρος ήταν ο τελευταίος που κατάφερε να τη βρει. Έφυγε από το νησί πριν από πολλά χρόνια και άφησε πίσω του δεκάδες χάρτες — κανέναν όμως που να δείχνει καθαρά τον δρόμο.»

Γύρισες το σημείωμα από την άλλη πλευρά.

Εκεί υπήρχε ένα μικρό, πρόχειρο σκίτσο της προκυμαίας. Ο φάρος, η μεγάλη αποβάθρα και μερικά από τα παλιά κτίρια του λιμανιού είχαν σχεδιαστεί με λίγες μόνο γραμμές. Πάνω σε ένα από αυτά υπήρχε ένα μικρό Χ.

Η Μυρτώ έσκυψε πάνω από το χαρτί.

«Το παλιό τελωνείο. Είναι λίγο πιο κάτω.»

Η βαλίτσα μπορούσε να περιμένει.

Ακολουθήσατε ξανά την προκυμαία, περνώντας ανάμεσα από δεμένα καΐκια, στοιβαγμένα δίχτυα και ξύλινα καφάσια. Όσο προχωρούσατε, οι φωνές γύρω σας λιγόστευαν και τα παλιά κτίρια του λιμανιού έπαιρναν τη θέση των καταστημάτων.

Στην άκρη της προκυμαίας στεκόταν ένα χαμηλό πέτρινο κτίριο με ξεθωριασμένα γαλάζια παραθυρόφυλλα. Πάνω από την πόρτα διακρινόταν ακόμη, μισοσβησμένη από τον χρόνο, η λέξη ΤΕΛΩΝΕΙΟ.

Η πόρτα ήταν κλειδωμένη.

Δίπλα της, στερεωμένη στον πέτρινο τοίχο, υπήρχε μια παλιά μπρούντζινη πλάκα με τους αριθμούς από το 1 έως το 20.

Δεν υπήρχε κανένα σημάδι που να εξηγεί πώς λειτουργούσε.

Η Μυρτώ κοίταξε το σημείωμα.

«Άρα χρειαζόμαστε τον αριθμό.»

Ο ήλιος είχε κατέβει χαμηλά προς το άνοιγμα του λιμανιού και ο ουρανός είχε αρχίσει να γεμίζει πορτοκαλί και μωβ αποχρώσεις.

Σχεδόν αμέσως, παράθυρα άρχισαν να φωτίζονται σε διαφορετικά σημεία της προκυμαίας — στον φάρο, στο Ξενοδοχείο Το Κύμα και στην παλιά αποθήκη κοντά στις αποβάθρες.

«Τα παλιά φώτα του λιμανιού», είπε η Μυρτώ. «Πριν από πολλά χρόνια, μια μεγάλη καταιγίδα έσβησε τον φάρο. Τότε οι κάτοικοι άναψαν αυτά τα παράθυρα για να δείξουν στα καΐκια την είσοδο του λιμανιού. Χάρη σε εκείνα τα φώτα, οι ψαράδες που βρίσκονταν ακόμη στη θάλασσα κατάφεραν να επιστρέψουν ασφαλείς. Από τότε, τα ίδια παράθυρα ανάβουν κάθε σούρουπο, για να θυμίζουν πως το νησί δεν αφήνει κανέναν ναυτικό χωρίς φως.»

Λίγο αργότερα άναψε και το μεγάλο φανάρι στην κορυφή του φάρου. Η φωτεινή δέσμη του πέρασε αργά πάνω από τη θάλασσα, ενώ οι αντανακλάσεις από τα παράθυρα τρεμόπαιζαν στο νερό.

Κοίταξες το λιμάνι.

Ύστερα το σημείωμα του Λέανδρου.

Και τέλος την μπρούντζινη πλάκα δίπλα στην πόρτα.